WACHTELHUND

WZORZEC RASY 

Wersja polska: kwiecień 2011

FCI-Standard N° 104 / 12. 03. 1999 / GB
PŁOCHACZ NIEMIECKI (Deutscher Wachtelhund)
POCHODZENIE: Niemcy.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 24.07.1996.
UŻYTKOWOŚĆ : Płochacz, wszechstronny pies myśliwski. 
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 8 Aportery, płochacze, 
psy wodne .
Sekcja 2 Płochacze . 
Obowiązują próby pracy. 

 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY : Z literatury łowieckiej wnosić można, że psy, przypominające dzisiejszego wachtelhunda, wykorzystywane do wypłaszania zwierzyny, istniały od stuleci, podobnie jak i nazwa. Księgi hodowlane dla tej rasy założono na przełomie XIX IXX wieku; jej protoplastą stał się pies o imieniu Lord Augusta 1834 L,pochodzący ze Staufenberg w Górnej Bawarii, kojarzony z kilkomatypowymi sukami. Na początku hodowano tylko psy brązowe (niekiedy z białymi znaczeniami) i łaciate biało brązowe, niekiedy z niewielkim podpalaniem na głowie i nogach („Brand”). Maśćdereszowata wprowadzona została przez sukę Baby auf der SchanzeL. Rudolf Friess, przez dziesięciolecia kierujący hodowlą płochaczy niemieckich, zdecydował, że psy brązowe i dereszowate będzie się hodować oddzielnie; dzięki starannie planowanym kojarzeniom, mimo niewielkiej wyjściowej puli genetycznej, udało się uniknąć szkód, jakie mogłaby przynieść hodowla wsobna. Osobna hodowla odmian kolorystycznych znajduje dodatkowe uzasadnienie w fakcie, że różnią się one między sobą temperamentem. Psy brązowe są znakomitymi płochaczami, pracującymi blisko przewodnika i wypłaszającymi zwierzynę na strzał, psy dereszowate pracują w dalszej odległości i celują w tropieniu. Obecnie ten podział użytkowy stracił już na znaczeniu, gdyż do kojarzeń między odmianami kolorystycznymi dochodziłowielokrotnie. Niemniej jednak rozdzielenie hodowli wydaje się celowe dla zachowania różnorodności genetycznej w obrębie rasy. Płochacz niemiecki był i nadal pozostaje psem hodowanym przezmyśliwych i dla myśliwych.Wykorzystywany jest jako płochacz i wszechstronny pies myśliwski. 

WRAŻENIEOGÓLNE : Płochacz niemiecki jest średniej wielkości, długowłosym, doskonale umięśnionym psem o szlachetnej głowie i mocnym kośćcu. Długość tułowia jest większa od wysokości; pies nigdy nie może sprawiać wrażenia długonogiego. 
WAŻNE PROPORCJE :
Stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie: 1,2 do 1. 
Stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie: 0,5 do1. 
Proporcja kufy i mózgoczaszki : 1 do 1.
ZACHOWANIE / TEMPERAMENT : Pełen energii i pasji piesmyśliwski, przyjacielski, pewny siebie, nadzwyczaj pojętny i łatwoprzystosowujący się, nie nerwowy ani agresywny. 
Typowe dla płochacza niemieckiego są : 
· 
Duża pasja do wyszukiwaniazwierzyny.
· 
Podejmowanie śladu i wytrwałe tropienie. 
· 
Dobre głoszenie. 
· 
Doskonały węch. 
· Pasja do aportowania i pracy w wodzie.
· 
Ciętość na zwierzynę i gryzonie. 
· 
Samodzielność w pracy, połączona z umiejętnością 
podporządkowania się, jeśli pies został odpowiednio ułożony.Dobry tropiciel postrzałków, aporter i płochacz, niezawodny piesmyśliwski, zwłaszcza w lasach o gęstym poszyciu i w wodzie.Płochaczy niemieckich nie selekcjonowano na stójkę. 
GŁOWA 
MÓZGOCZASZKA :
Czaszka : Płaska, umiarkowanie szeroka, guz potyliczny niewyraźny. 
Stop : Tylko umiarkowanie zaznaczony..
Trzewioczaszka :
Nos : Trufla nosowa duża i ciemna, o szeroko rozwartych nozdrzach. 
Plamy depigmentacji są wadą. Wysklepiony grzbiet nosa (“nosRzymski”) jest szczególną zaletą. 
Ku
fa : Mocna, grzbiet nosa jednakowo szeroki na całej długości, nakońcu trochę zaokrąglona. Nigdy nie szpiczasta, i nie krótsza odmózgoczaszki.
Wargi : Równe, suche, napięte. Pigmentacja odpowiada umaszczeniu. 
Uzębienie : Kompletne, 42 zęby według podanegowzoru:
Prawa strona M P C I I C P M Lewa strona
szczęka 2 4 1 3 3 1 4 2 szczęka 
żuchwa 3 4 1 3 3 1 4 3 żuchwa 
Podane skróty oznaczają : I = siekacz, C = kieł, P = przedtrzonowiec, 
M = trzonowiec.

Zgryz nożycowy (siekacze szczęki tuż przed siekaczami żuchwy), zgryz cęgowy tolerowany. Zęby dobrze rozwinięte, mocne.Policzki : Suche, napięte, kości policzkowe nie wystające.Oczy : Brązowe, jak najciemniejsze. Średniej wielkości, osadzonetrochę skośnie, ani wypukłe, ani zapadnięte, o dobrze przylegającychpowiekach, trzecia powieka niewidoczna.

Uszy : Osadzone wysoko, szerokie, płaskie, bez fałd, wiszącebezpośrednio za oczami. Nie są ani grube, ani mięsiste, ani ciężkie.Orośnięte włosem jednakowej długości, sięgającym poza wewnętrznąkrawędź. Gdy przyłożyć je do kufy, sięgają trufli nosa. 
SZYJA: Mocna, szczególnie mocno umięśniony jest kark, przechodziw kłąb pod kątem rozwartym. Bez podgardla czy luźnej skóry. 
TUŁÓW :
Linia górna : Wszystkie partie grzbietu są proste i płynnie przechodzą jedna w drugą. Zad lekko opadający, ogon stanowi przedłużenie liniigrzbietu lub noszony jest lekko ku dołowi. 
Kłąb : Mocny i wyraźny. 
Grzbiet : Krótki i mocny, bez najmniejszego zapadnięcia za kłębem. 
Lędźwie : Silnie umięśnione, prze co wydają się szerokie. 
Zad : Lekko 
opadający, nigdy nie przebudowany, nieco niższy odkłębu. 
Klatka piersiowa : Oglądana z przodu owalna, oglądana z boku sięgaponiżej łokcia, długa, dobrze wysklepiona, nie beczkowata, ale i niepłaska. 
Linia dolna i brzuch : Umiarkowanie podciągnięta od ostatniego żebra rzekomego ku tyłowi. Brzuch dobrze porośnięty sierścią zpodszerstkiem.
OGON : W spoczynku stanowi przedłużenie linii grzbietu, może być trzymany ku dołowi. Przy pobudzeniu noszony trochę wyżej iruchliwy. Dla uniknięcia urazów ogon powinien być przycięty najedną trzecią długości (nie mniej) w pierwszych trzech dniach życia. Tam, gdzie cięcie jest zabronione, może być pozostawiony w całości. 
KOŃCZYNY 
KOŃCZYNY PRZEDNIE: 
Wygląd ogólny : Oglądane z przodu proste i równolegle ustawione,oglądane z boku ustawione pod tułowiem i pionowe. Dobrzekątowane. 
Łopatka : Dobrze umięśniona, ustawiona ukośnie. 
Ramię: W ruchu przesuwa się swobodnie przy klatce piersiowej. 
Łokcie : Przylegające do tułowia, nie wykręcone na zewnątrz ani dowewnątrz. 
Przedrami
ę : Proste, połączone mocnymi, zdrowymi stawami zpozostałymi odcinkami kończyny. 
Nadgarstek : Mocny.
Śróręcze : Trochę nachylone do podłoża. 
Łapa: Łyżkowata, zwarta, niepożądana kocia ani zajęcza. Opuszkidobrze pigmentowane, mocne.
KOŃCZYNY TYLNE: 
Wygląd ogólny : Oglądane z boku – dobrze kątowane w stawiekolanowym i skokowym. Oglądane z tyłu proste i równoległe, niebeczkowate ani iksowate. Kościec mocny. 
Kolano : Mocne, dobrze kątowane. 
Podudzie : Długie, umięśnione, suche. 
Staw skokowy : Mocny.
Sródstopie : Mocne, pionowe.
Łapa: Jak przednia. 
CHODY : Swobodne i przestrzenne. Kończyny poruszaja sięrównolegle i blisko tułowia. 
SKÓRA : Gruba, dobrze przylegająca, bez fałd i pigmentacji. 
SZATA:

SIERŚĆ : Zwarta, przylegająca, długa, ale nieprzesadnie, na ogółpofalowana, niekiedy kędzierzawa lub prosta, z gęstympodszerstkiem. Nie powina być delikatna ani jedwabista. Na karku,uszach i zadzie często lokowata. Tylne strony nóg i ogon z piórami, naszyi często żabot z dłuższej sierści. Brzuch dobrze owłosiony.
Kufa i głowa: sierść krótka, ale gęsta. Na uszach włos lokowaty lub falisty, długi. Gęsty, niezbyt długi włos pomiędzy palcami. 

MAŚĆ : Płochacze niemieckie hodowane są w dwóch odmianachbarwnych :
· 
Jednolicie brązowe, rzadziej czerwone (przez czerwoną rozumie się maść w rozmaitych odcieniach: lisią, sarnią, jelenią), często zbiałymi lub dereszowatymi znaczeniami na klatce piersiowej i palcach.

· Brązowe dereszowate, rzadziej czerwone dereszowate – maśćpodstawowa gęsto przemieszana z bielą. Przy tej maści częstowystępują łaty na głowie i tułowiu, niekiedy wręcz siodło. Do tej 
kategorii zalicza się także psy łaciate, z łatami na białym tle. Łatymogą być brązowe lub czerwone, zdarzają się także psy, nawet ipochodzące po jednomaścistych, u których białe tło jestcętkowane. U obydwu odmian barwnych może występowaćpodpalanie nad oczami, na kufie, nogach i przy odbycie.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie : Psy : 48 do 54 cm, Suki : 45 do 52 cm.
Waga : W zależności od wzrostu od 18 do 25 kg; suki są nieco lżejsze. 
WADYWszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny byćtraktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia orazwpływu na zdrowie, dobre samopoczucie psa, i zdolnośćwykonywania tradycyjnej pracy.
· 
Wyraźny stop. 
· Brak P1.
· Wargi obwi
słe, niedość przylegające. 
· 
Obwisłe powieki. 
· 
Wąski kanał uszny (powoduje skłonność do chorób uszu). 
· Beczkowata klatka piersiowa.
· 
Długie nogi, lekki kościec. 
· 
Sierść cienka, jedwabista, rzadka, słabo owłosiony brzuch. Nieowłosione końce uszu. 
· Niewielkie odchylenia od wzorcowego wzrostu lub wagi.
WADY DUŻE :
· Zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry.
· 
Braki zębów innych niż P1. 
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE :
· 
Agresja lub wyraźna lękliwość. 
· 
Słaby temperament, lęk przed zwierzyna lub strzałem. 
· 
Wyraźne wady zgryzu (przodozgryz, tyłozgryz, krzywe szczęki). 
· Entropion, ektropion.
· 
Maść czarna. 
· 
Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane. 
N.B. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie.